Αίθων – Οδυσσεύς Ναρλής
Την Κυριακή 12 Φεβ. 2012 ζήσαμε ένα συγκλονιστικό για τον Ελληνικό Λαό γεγονός, την υπερψήφιση του Μνημονίου-ΙΙ από την Ελληνική Βουλή. Το συγκλονιστικό του γεγονότος δεν είναι ότι το ψήφισε το ΠΑΣΟΚ αλλά ότι το ψήφισε η μέχρι προσφάτως στο αντιμνημονιακό στρατόπεδο ανήκουσα ΝΔ. Η απόφαση αυτή αν και είχε ανακοινωθεί εκ των προτέρων ήταν πολύ βαριά για τον Ελληνικό Λαό σε βαθμό που οδήγησε 21 βουλευτές της ΝΔ να καταψηφίσει. Τι έκανε όμως τον Α. Σαμαρά να προσαρμόσει τη στάση του από τα τέλη Οκτωβρίου 2011 και μετά; Γιατί δεν είπε το μεγάλο ΟΧΙ όπως το είχε πει κάποτε ο Ι. Μεταξάς;
Ο Ι. Μεταξάς διαβλέποντας τον επερχόμενο πόλεμο, είχε ετοιμάσει κατάλληλα τη χώρα με την απαραίτητη πολεμική προπαρασκευή. Με τη βοήθεια του Πρ. Μποδοσάκη φρόντισε οι αποθήκες πυρομαχικών να είναι γεμάτες, οργάνωσε την παραγωγική δομή της χώρας ώστε να μην λείψει τίποτα από το στρατό και το λαό και το 1937 έθεσε το ΙΚΑ σε λειτουργία (είχε ιδρυθεί το 1934 και το 1935 καθιερώθηκε η υποχρεωτική ασφάλιση όλων των μισθωτών) ώστε να σφυρηλατήσει την κοινωνική συνοχή. Όταν ήρθε η στιγμή να πει το «ΟΧΙ» ήξερε ότι, παρά την αντίθεση του λαού στην δικτατορία του, η απόφασή του αυτή ήταν σε αντιστοιχία με τη λαϊκή βούληση.
Αν δούμε όμως το τι συνέβη από την άνοδο του ΠΑΣΟΚ στην εξουσία το 2009 μέχρι σήμερα θα διαπιστώσουμε ότι η κυβέρνηση Γ. Παπανδρέου προμελετημένα, συνειδητά και βάσει εκ των προτέρων οργανωμένου σχεδίου (α) αποδυνάμωσε την πολιτική θέση της χώρας δυσφημίζοντάς την, (β) υπονόμευσε την οικονομία της χώρας στα πρόθυρα της πτώχευσης, (γ) διέλυσε την παραγωγική δομή, (δ) κατέστρεψε την υγεία και την παιδεία, (ε) αποσάρθρωσε τη συνοχή του κοινωνικού ιστού, τρομοκράτησε το λαό και καταρράκωσε το ηθικό του, (στ) προσανατολίστηκε σε μεθοδεύσεις για τη βίαιη κατάλυση του Συντάγματος. Και σαν να μην έφταναν όλα αυτά, από την αρχή παρέδωσε την εθνική κυριαρχία σε ξένες δυνάμεις με το Μνημόνιο-Ι. Φανταστείτε ότι υπάρχει μία χώρα η οποία γνωρίζει ότι θα δεχθεί στρατιωτική επίθεση και ο Πρωθυπουργός της αντί να ξεκινήσει πολεμική προπαρασκευή, δραστηριότητες εμψύχωσης του λαού και πολιτική καμπάνια για την προσέλκυση συμμάχων, όλες εκείνες τις απαραίτητες ενέργειες που απαιτούνται για την αντιμετώπιση του κινδύνου, κάνει ακριβώς το αντίθετο: Αποσύρει και εκποιεί οπλισμό, καταρρακώνει το ηθικό του στρατού και του λαού, διαλύει την διοικητική δομή των ενόπλων δυνάμεων, καταστρέφει την υγεία, διώχνει τις καταθέσεις στο εξωτερικό δυσφημεί όπου πηγαίνει την ίδια του τη χώρα και, το χειρότερο, ισχυρίζεται ότι ο εχθρός έχει δίκιο και παίρνει οδηγίες από τον επίδοξο εισβολέα για το πως θα οργανώσει την ίδια του την άμυνα!!!
Ως εκ τούτου το «όχι» την Άνοιξη του 2010 δεν μπορούσε να είναι το ίδιο με το «όχι» τον Ιούνιο του 2011 ούτε με εκείνο τον Σεπτέμβριο του 2011 εφόσον μέρα με τη μέρα η χώρα κατρακυλούσε στον όλεθρο… Πρέπει να γίνει συνείδηση σε όλους μας ότι η χώρα βρίσκεται σε ένα ιδιότυπο πόλεμο στον οποίο ο «εχθρός» έχει σαν αντικειμενικό σκοπό να μετατρέψει τη χώρα σε αποικία – επαρχία προκειμένου να έχει δουλοπάροικους και να βάλει χέρι στον εθνικό πλούτο, ιδιωτικό και δημόσιο. Άλλωστε οι κύριες αιτίες των πολέμων είναι οικονομικές και στην περίπτωσή μας ο εχθρός επιδιώκει να πετύχει την «κατάληψη» της χώρας χωρίς τουφεκιά, καθόσον ένας πραγματικός πόλεμος θα ήταν οικονομικά, πολιτικά και ηθικά ασύμφορος και με αβέβαιη έκβαση. Αν τελικά νικούσε θα έβρισκε μία χώρα με ρημαγμένη υποδομή την οποία θα έπρεπε να την φτιάξει από την αρχή για να μπορέσει να καπηλευθεί τον εθνικό πλούτο σε ένα περιβάλλον εθνικής αντίστασης…
Ο καθένας γνωρίζει ότι ενόψει ενός θερμού πολέμου η κάθε κυβέρνηση λαμβάνει κάποια τυποποιημένα μέτρα. Φροντίζει να υπάρχουν αποθέματα τροφίμων και ιατροφαρμακευτικού υλικού για τον λαό και τις ένοπλες δυνάμεις, φροντίζει να εξασφαλίσει ενεργειακή επάρκεια για να μη μείνει από καύσιμα και ηλεκτρικό ρεύμα, εξασφαλίζει την επάρκεια των τηλεπικοινωνιών, και το κυριότερο, από τη μία προβαίνει σε στάσεις πληρωμών προς το εξωτερικό (παύση εξυπηρέτησης των δανείων) και από την άλλη δεσμεύει τις καταθέσεις (εσωτερικός υποχρεωτικός δανεισμός)…
Στην περίπτωση της Ελλάδος (όπου ο εχθρός είναι επί προσθέτως «δυσδιάκριτος» και δεν υπάρχει ξεκάθαρα μαύρο και άσπρο) τίποτα από τα παραπάνω που θα βάρυναν αρκετά στην πλάστιγγα υπέρ του μεγάλου «ΌΧΙ» δεν προϋπήρχαν: (α) Η χώρα δεν έχει επάρκεια σε τρόφιμα αφού φρόντισαν να μην έχει πια αγροτική παραγωγή (πατάτες από Αίγυπτο, κρεμμύδια από Κίνα, σκόρδα από Αργεντινή, λεμόνια από Ιταλία κ.ο.κ. Να φανταστείτε ότι η εισαγωγή κρέατος υπερβαίνει καμιά φορά ακόμη και τις εισαγωγές πετρελαίου…). Πιο συγκεκριμένα, σύμφωνα με μελέτη της ΠΑΣΕΓΕΣ (Πανελλήνια Συνομοσπονδία Ενώσεων Αγροτικών Συνεταιρισμών), η αυτάρκεια στο μαλακό σιτάρι ανέρχεται στο 32%, στα όσπρια φθάνει το 39% και στο κρέας στο 56% (βόειο κρέας 30%, αιγοπρόβειο κρέας 94%). Ο λόγος που η Ελλάδα έχει σοβαρές ελλείψεις σε βασικά προϊόντα οφείλεται στο γεγονός έγινε κακή χρήση των επιδοτήσεων. Έτσι ακόμα και η ανάγκη σε όσπρια καλύπτεται με εισαγωγές από Καναδά, ΗΠΑ, Μεξικό κ.α. (β) Δεν υπάρχει ιατροφαρμακευτικό υλικό και η δημόσια υγεία έχει καταρρεύσει και τέλος (γ) δεν έχουμε ενεργειακή επάρκεια σε ηλεκτρικό ρεύμα. Ειδικά για το τελευταίο, αξίζει να σημειωθεί ότι, η ΥΑ518/5.04.2011 του Υπουργείου Περιβάλλοντος (της κ. Μπιρμπίλη) ακυρώνει τη δυνατότητα εκμετάλλευσης μικρών υδατορευμάτων συνολικής ισχύος 500ΜW, που σύμφωνα με τα δεδομένα του 2009, θα μπορούσε να καλύψει το 60% της εισαγόμενης ισχύος από τις Βαλκανικές χώρες (Βουλγαρία και Σκόπια)!
Πέραν όμως των παραπάνω αντιξοοτήτων, σε ένα περιβάλλον όπου οι αναλογίες των πλεονεκτημάτων προς μειονεκτημάτων του «ναι» και του «όχι» αντίστοιχα ήταν ισοδύναμες, η χώρα δεν είχε κυβέρνηση. Αυτό το μόρφωμα, που εμφανίζεται σαν κακέκτυπο κυβέρνησης, είναι προϊόν της εμμονής του Γ. Παπανδρέου να είναι στην εξουσία για να ολοκληρώσει το καταστροφικό του έργο: Ένας πρωθυπουργός που επιβλήθηκε από τις δάνειες δυνάμεις, τον οποίο πειθαναγκάστηκε να αποδεχθεί η ΝΔ, μετά από συντονισμένο σχέδιο της διανδρίας του ΠΑΣΟΚ (Γ. Παπανδρέου και Ε. Βενιζέλος) στο οποίο καθοριστικά έπαιξε το ρόλο του με αριστουργηματικό τρόπο ο Πρόεδρος του ΛΑΟΣ, ενόψει επικείμενης άτακτης χρεοκοπίας. Πρόκειται για μια κυβέρνηση η οποία σε συντριπτική της πλειοψηφία είναι η κυβέρνηση ΠΑΣΟΚ του πρώτου μνημονίου, και μια κοινοβουλευτική σύνθεση με πρωτοφανή αναντιστοιχία με την λαϊκή βούληση.
Το τελικό όμως αποτέλεσμα είναι ότι η χώρα βρισκόταν «ανεμοδαρμένη», χωρίς καύσιμα, χωρίς τρόφιμα και χωρίς κυβερνήτη και πλήρωμα στα αχαρτογράφητα νερά της ενδεχόμενης άτακτης χρεοκοπίας μέσα σε μία ομίχλη πολέμου (fog of war), η οποία απέκρυπτε τις ξέρες των πραγματικών στόχων και σχεδίων του εχθρού και αντιμετώπιζε ένα αφόρητο δίλλημα:
(α) Με το “ΌΧΙ” η χώρα κινδύνευε να βρεθεί απροετοίμαστη στις ξέρες μίας χρεοκοπίας για μια περίοδο τουλάχιστον μερικών μηνών. Δηλαδή θα αποφάσιζε να αναστείλει τις πληρωμές των τοκοχρεολυσίων και να προβεί σε βίαιη προσαρμογή για να συνεχίσει κουτσά στραβά να πληρώνει μισθούς και συντάξεις με όσα έσοδα έχει και όταν τα έχει. Αυτό θα οδηγούσε αδυναμία εισαγωγών σε σιτάρι, όσπρια και κρέας και ιατροφαρμακευτικού υλικού αφού οι προμηθευτές θα αξίωναν προκαταβολική εξόφληση. Αυτό με τη σειρά του θα είχε σαν αποτέλεσμα με μαθηματική ακρίβεια να βιώναμε συνθήκες όμοιες με εκείνες του χειμώνα 1941-1942, χωρίς να υπάρχει καμία άμεση και γρήγορη δυνατότητα αντίδρασης και ανάταξης της κατάστασης. Οι πόλεις θα θρηνούσαν νεκρούς από την πείνα, το κρύο, την έλλειψη ιατροφαρμακευτικής φροντίδας. Να σημειώσουμε ότι ο λόγος που ακόμη δεν θρηνούμε νεκρούς είναι η αλληλεγγύη του κόσμου που έχει ακόμη τη δυνατότητα και υποστηρίζει τις μητροπόλεις.
(β) Από την άλλη το «ΝΑΙ» αντιστοιχούσε με προσάραξη σε ένα άγνωστο νησί που δεν ξέρεις αν αύριο δεν θα το καλύψει η παλίρροια, ή τι είδους θηρία και κανίβαλους φιλοξενεί. Προφανώς ο ναυαγός θα επιλέξει να αράξει στο νησί και να προσπαθήσει να επισκευάσει το πλοίο του παρά να πέσει στο νερό και να παλέψει με τα κύματα και να γίνει βορράς στους καρχαρίες. Ως εκ τούτου προκύπτει και η απάντηση στο ερώτημα «γιατί ΝΑΙ»!
Ο Ελληνικός λαός πρέπει να συνειδητοποιήσει ότι στις πλάτες της χώρας παίζεται ένα παγκόσμιο παιχνίδι. Και αυτό έχει σχέση με τον πλούτο της. Ο Γερμανικός Άξονας έφθασε σε σημείο να προσπαθεί να επιβάλλει τον έλεγχό του και στις ΕΕΔ, ενώ ήδη διαρρέουν σε διάφορα έντυπα του Γερμανικού Άξονα απόψεις για πώληση έναντι τιμήματος νησιών σε ξένες χώρες (όχι υπό την έννοια πώλησης νησιών σε επιχειρηματίες για να φτιάξουν οι άνθρωποι τις βίλλες τους ή σε συγκροτήματα για τουριστική εκμετάλλευση, αλλά αντιθέτως πώληση της κυριαρχίας του νησιού σε ξένη χώρα διότι αυτό παρασύρει και την ΑΟΖ!).
Σε αυτό το περιβάλλον οι ΗΠΑ επειδή αναγνωρίζουν την ανάδυση της Ελλάδος σε μεγάλο ενεργειακό κόμβο εκτιμούν (και με το δίκιο τους) ότι Γερμανία μεθοδεύει τη «γερμανοποίηση» της οικονομίας της Ελλάδος ως κράτος όπου τα πάντα (από το τις προμήθειες όπλων μέχρι τον τουρισμό το real estate και τη γεωργία) θα ελέγχονται από το Βερολίνο. Υπό το πρίσμα αυτό, και δεδομένου ότι η Τουρκία ακολουθεί ένα «rogue» δρόμο, φοβούνται ότι η Ελλάδα, ευρισκόμενη σε αδυναμία να αντιδράσει και να προστατέψει τα συμφέροντά της, θα στραφεί προς τη Ρωσία, κάτι που θα σήμαινε γι’ αυτούς «γεοστρατηγικός εκτροχιασμός».
Γι’ αυτόν το λόγο τον τελευταίο καιρό οι ΗΠΑ προσφέρουν δωρεά σημαντικό αριθμό οπλικών συστημάτων από τον πακτωλό του αμυντικού υλικού που αποσύρουν, και πολλά από αυτά αποτελούν πρώτη προτεραιότητα για τις ΕΕΔ: αντιαεροπορικά συστήματα ΜΙΜ-104 Patriot, περίπου 150 ρουκετοβόλα MLRS, αυτοκινούμενα πυροβόλα Μ109Α5, 400 άρματα μάχης Abrams Μ1Α1, μεγάλος αριθμός μεταφορικών αεροσκαφών C-130, επιθετικών αεροσκαφών Α-10, 48 μαχητικά αεροσκάφη F-15C/D, περίπου 40 ελικόπτερα UH-60 και 450 τεθωρακισμένα οχήματα διαφόρων ρόλων. Συγκεκριμένα οι ΗΠΑ μας προσφέρουν άμεσα δωρεάν 400 άρματα μάχης Abrams M1A1 (αξίας 1,5 δισ. € περίπου), 450 τεθωρακισμένα οχήματα διαφόρων ρόλων και 24 αεροσκάφη F-15C/D, δεδομένου ότι τα υπόλοιπα 24 έχουν ζητηθεί από το Ισραήλ, χωρίς να αποκλείεται και η προσφορά στο άμεσο μέλλον των υπολοίπων αφού θα ενισχύσουν την αερομεταφορική ικανότητα της ΠΑ και του ΕΣ, την ισχύ πυρός του πυροβολικού και ενδεχομένως την ενίσχυση της δύναμης κρούσης στο πεδίο της μάχης με την απόκτηση των Α-10 τα οποία θα αντικαταστήσουν πιθανότατα τα Α-7 και θα επιχειρούν σε συνεργασία με τα Apache.
Όμως, παρά το γεγονός ότι πρόκειται για δωρεά παραχώρηση (η Ελλάδα θα πληρώσει μόνο για τα έξοδα μεταφοράς και αναβάθμισης όπου αυτή χρειάζεται), ο Γερμανικός Άξονας έχει αντιδράσει λυσσαλέα για να αποτρέψει την αποδοχή εκ μέρους της Ελλάδος αυτής της προσφοράς. Αυτό το γεγονός εκνευρίζει τις ΗΠΑ και ενισχύει τις υποψίες τους για τις προθέσεις της Γερμανίας ως προς την Ελλάδα, και ασφαλώς ως προς τις πιθανές γεωστρατηγικές συνέπιες, με αποτέλεσμα να φθάνουν στο σημείο να εκφράζουν την έντονη δυσφορία τους με διαρροές του τύπου «ότι πρόκειται για μια παραχώρηση που σε οποιοδήποτε άλλο κράτος είχε “ενεργή απειλή” όπως συμβαίνει με την Ελλάδα, θα γινόταν δεκτή ως μάννα εξ ουρανού…»
Αν λοιπόν συνυπολογιστούν όλα τα παραπάνω επαληθεύονται αυτά που ισχύουν κατά κανόνα στη διεθνή πολιτική σκηνή όταν ένα ισχυρό κράτος εντάσσει ένα ασθενέστερο υπό την κηδεμονία του:
- Ο υπό κηδεμονία ευρισκόμενος εξαθλιώνεται οικονομικά καθώς ο ισχυρός του απομυζά όλο τον εθνικό πλούτο ενώ τους πολίτες τους μεταχειρίζεται σαν δουλοπάροικους.
- Επιχειρεί να επιβάλλει περιορισμούς στα εξοπλιστικά προγράμματα, όπως άλλωστε πράττει ο Γερμανικός Άξονας με άλλοθι την οικονομική κρίση, καθώς ο επικυρίαρχος πάντα καθορίζει τα όρια αποδεκτής συμπεριφοράς των κρατών που διαφεντεύει και επιδιώκει αυτά να έχουν μικρότερη στρατιωτική ισχύ. Σε δεύτερη φάση αναλαμβάνει ο ίδιος να προμηθεύει όπλα στην αποικία του σε τιμές, είδος και ποσότητα που ο ίδιος καθορίζει ώστε να κερδίζουν οι βιομηχανίες του.
Μόνο που στη συγκεκριμένη φάση η Ελλάδα δεν έχει ακόμη ολοκληρωτικά μετατραπεί σε αποικία των Γερμανών, και από την άλλη η διαφθορά των Γερμανικών εταιρειών και η πιθανή εμπλοκή στα κανάλια της διαφθοράς στελεχών της ίδιας της γερμανικής κυβέρνησης ως ηθικοί αυτουργοί, δυσχεραίνουν τις Γερμανικές επιδιώξεις.
Στα πλαίσια αυτά η επόμενη κυβέρνηση της χώρας που θα προκύψει από τις εκλογές έχει το μείζων πατριωτικό καθήκον να προετοιμάσει τη χώρα επιτελώντας τα παρακάτω:
(α) Να αναπτύξει τη γεωργική καλλιέργεια και τη κτηνοτροφία (ενδεχομένως με παρεμβάσεις αυξημένης προστιθέμενης αξίας) μαζί με τα παράγωγά τους, συμπεριλαμβανομένης και της διανομής (με ενοίκιο) δημόσιας γης σε ανέργους και σε πολίτες που έχουν τεθεί σε εφεδρεία για την ανάπτυξη της καλλιέργειας. Πρέπει πρωτίστως να ανεξαρτητοποιηθεί όσο το δυνατόν η γεωργική και κτηνοτροφική παραγωγή από εισαγόμενες πρώτες ύλες με συστράτευση της επιστήμης, της τεχνολογίας και της βιομηχανίας, και να ενισχυθεί ο κλάδος βιομηχανιών τροφίμων. Επίσης πρέπει να καταπολεμηθεί σκληρά τα καρτέλ και τα κυκλώματα των μεσαζόντων, ως οι μαυραγορίτες στην περίοδο κατοχής, προκειμένου οι τιμές στον καταναλωτή να μειωθούν και στον παραγωγό να πηγαίνει μεγαλύτερο μερίδιο κέρδους!
(β) Να προβεί σε όλα τα απαραίτητα μέτρα προκειμένου να μειωθεί η ενεργειακή εξάρτηση της χώρας χωρίς αυτό να φέρει το δίλλημα ηλιακή ενέργεια ή γεωργική παραγωγή. Δεν είναι δυνατόν ούτε και αποδεκτό η ανάπτυξη του ενεργειακού σκέλους να γίνεται σε βάρος της γεωργίας.
(γ) Να ανατάξει την αμυντική βιομηχανία και να την μετατρέψει σε μοχλό ανάπτυξης της εθνικής βιομηχανίας και οικονομίας.
(δ) Να παίξει με όλους τους παγκόσμιους παίκτες (ΗΠΑ, Ισραήλ, Ρωσία) βάσει μιας πολυεπίπεδης και πολυδιάστατης εξωτερικής πολιτικής σύμφωνα με τα εθνικά συμφέροντα, χωρίς παρωπίδες και δογματισμούς. Στο πλαίσιο αυτό θα πρέπει να εκμεταλλευτεί την ανάδυση της Ελλάδος σε μεγάλο ενεργειακό κόμβο και να θέσει σε λειτουργία την άσκηση πολιτικής μέσω των εξοπλιστικών προγραμμάτων, και των αποκρατικοποιήσεων αφήνοντας εκτός παιχνιδιού τα κράτη εκείνα και τους φορείς εκείνους που με τις πολιτικές και τις πρακτικές τους ζημίωσαν τη χώρα.
(ε) Να διεκδικήσει άμεσα και με σθένος, επιστρατεύοντας όλα τα διαθέσιμα πολιτικά και νομικά μέσα, τις πολεμικές αποζημιώσεις, το κατοχικό δάνειο και την επιστροφή των αρχαιολογικών θησαυρών που λεηλάτησαν οι Γερμανοί ναζί.
Για να γίνουν όλα αυτά η χώρα χρειάζεται μια στιβαρή κυβέρνηση που θα έρθει στην εξουσία με σαφές πρόγραμμα με τον παραπάνω προσανατολισμό και με λαϊκή εντολή η οποία θα πρέπει και αυτή να είναι σαφής και κρυστάλλινη ως προς τη διεκδίκηση των παραπάνω.
Δεν χωράει καμία αμφιβολία ότι τούτη την εποχή επιβάλλεται η κυβέρνηση που θα προκύψει να είναι ενωμένη, να επιστρατεύσει την αφρόκρεμα της Ελληνικής κοινωνίας και να μείνει μακριά από φαινόμενα «κηπουρικής». Στο πλαίσιο αυτό ο Α. Σαμαράς ως ηγέτης πρέπει να δείξει κατανόηση και μεγαλοθυμία στην επιλογή που έκαναν τα πολύ αξιόλογα στελέχη του να πουν «όχι» αφού ευρίσκοντο ενώπιον αφόρητης πίεσης στην πατριωτική τους συνείδηση. Άλλωστε η μακροθυμία είναι το κύριο χαρακτηριστικό των μεγάλων ανδρών. Από την άλλη τα στελέχη που διεγράφησαν πρέπει και αυτοί να κατανοήσουν ότι είναι σεβαστή η πατριωτική τους συνείδηση, εντούτοις την κρίσιμη αυτή περίοδο θα έπρεπε να επιδείξουν κλάσμα της εμπιστοσύνης στον Α. Σαμαρά σε σχέση με εκείνη που επέδειξαν πολλοί βουλευτές του ΠΑΣΟΚ προς τον Πρόεδρό τους, όταν εκείνος (μαζί με τους Υπουργούς Οικονομικών του) τους έλεγε ότι έσωζε τη χώρα ενώ στην πραγματικότητα την κατέστρεφε, και να μην τον εγκαταλείψουν στην κρισιμότερη φάση. Θα πρέπει λοιπόν και αυτοί με τη σειρά τους να διατηρήσουν ανοιχτούς τους διαύλους επικοινωνίας με τον Α. Σαμαρά αφού τελικά η Πατρίδα χρειάζεται όλα της τα παιδιά και δεν της περισσεύει κανένας.
