Είναι η Αμυντική μας Βιομηχανία Αναπόσπαστο Μέρος της Άμυνας της Ελλάδος;

Σήμερα ο τρόπος με τον οποίο καταρτίζεται το ΕΜΠΑΕ αντιπροσωπεύει την αντίληψη που επικρατεί στην ηγεσία των ενόπλων δυνάμεων και στην πολιτεία ότι η χώρα είναι και θα είναι για πάντα πελάτης ξένων οίκων που κατασκευάζουν πολεμικό υλικό, ενώ σχεδόν όλα τα έργα που δίδονται στην ελληνική αμυντική βιομηχανία προκύπτουν από αντισταθμιστικά ωφελήματα.

Πολύ περιληπτικά ο τρόπος κατάρτησης του ΕΜΠΑΕ είναι ο εξής:  Η απειλή αναλύεται από τα γραφεία επιχειρησιακών απαιτήσεων των επιτελείων, τα οποία εκπονούν σχετικές μελέτες για τα απαιτούμενα συστήματα που θεωρούν ότι θα αντιμετωπίσουν την απειλή. Στη συνέχεια οι μελέτες αυτές υποβάλλονται σε μια σειρά από συμβούλια για εγκρίσεις και τροποποιήσεις και στο τέλος αυτής της διαδικασίας προκύπτει το ΕΜΠΑΕ κάθε κλάδου που εμπεριέχει το οπλικό σύστημα, την ποσότητα, και τον προϋπολογισμό ανά έτος. Σε όλη αυτήν την διαδικασία η συμβολή της αμυντικής βιομηχανίας είναι σχεδόν μηδενική και ασφαλώς μη θεσμοθετημένη.

Να σημειώσουμε πάντως ότι παλαιότερα υπήρχε μια «σύμβαση – πλαίσιο» που εμπεριείχε τα οπλικά συστήματα που σκόπευαν τα επιτελεία να προμηθευτούν από την Ελληνική Αεροπορική Βιομηχανία (ΕΑΒ). Αν και αυτή η σύμβαση δεν ήταν δεσμευτική, δηλαδή τα επιτελεία δεν δεσμευόντουσαν να προμηθευτούν οπωσδήποτε κάποιο από τα συστήματα που ήταν εγγεγραμμένα, εντούτοις αποτελούσε ένα θεσμικό κείμενο ανάπτυξης της εγχώριας βιομηχανίας προς μια αναπτυξιακή κατεύθυνση σχεδίασης και παραγωγής ιδίων συστημάτων. Με αυτήν την σύμβαση λοιπόν η ΕΑΒ είχε σχεδιάσει και παράγει τα αποστασιόμετρα laser, το σύστημα ελέγχου πυρός πυροβολικού, τα κρυπτογραφικά συστήματα ευρείας ζώνης για ασύρματες επικοινωνίες κλπ… Η σημασία αυτού του κειμένου ήταν τέτοια που αν λόγου χάρη το ΓΕΣ αποφάσιζε να προμηθευτεί αποστασιόμετρα laser ήταν υποχρεωμένο να αναθέσει το έργο στην ΕΑΒ και ασφαλώς δεν μπορούσε να το προμηθευτεί από το εξωτερικό. Όμως από το 2000 και μετά ο θεσμός αυτός καταργήθηκε.

Σήμερα λοιπόν η ελληνική αμυντική βιομηχανία δεν έχει τη θεσμική δυνατότητα να παρέμβει στο ΕΜΠΑΕ, και ακόμη λιγότερο να «δημιουργήσει απαίτηση». Όσον αφορά στο πρώτο η όποια απ’ ευθείας ανάθεση προμήθειας γηγενούς οπλικού συστήματος (εθνικής σχεδίασης και παραγωγής) σε κρατική αμυντική βιομηχανία επαφίεται στην καλή θέληση του εκάστοτε υπουργού αμύνης. Δηλαδή δεν υπάρχει η θεσμική δυνατότητα που να επιτρέπει ελληνική βιομηχανία να γνωρίζει τις μελέτες των επιχειρησιακών απαιτήσεων προτού αυτές ενταχθούν στο ΕΜΠΑΕ, ώστε να είναι σε θέση να αναπτύξει δικά της συστήματα και να τροποποιήσει δικά της πρωτότυπα προκειμένου αυτά να εξυπηρετούν τις επιχειρησιακές απαιτήσεις, και αναλόγως να προτείνει λύσεις για την κάλυψη των απαιτήσεων των ενόπλων δυνάμεων.

Για το δεύτερο που αφορά στην δημιουργία απαίτησης, η όποια ελληνική βιομηχανία έχει δικό της πρωτότυπο σύστημα μπορεί με ιδία πρωτοβουλία να το παρουσιάσει στα επιτελεία στα πλαίσια μιας παρουσίασης ή ακόμη και επίδειξης και στη συνέχεια οι παρευρίσκοντες επιτελείς να συντάξουν τη σχετική έκθεση προς τους κλαδάρχες ή τους διευθυντές των διευθύνσεών τους. Από εκεί και πέρα όμως δεν υπάρχει θεσμοθετημένη διαδικασία που να εξασφαλίζει ότι το προτεινόμενο από την αμυντική βιομηχανία σύστημα θα εξεταστεί κατά πόσο μπορεί να εξυπηρετήσει τις αμυντικές απαιτήσεις της χώρας και αναλόγως να προταθεί στην εν λόγω αμυντική βιομηχανία να το αναπτύξει περεταίρω, ή να το τροποποιήσει ενσωματώνοντας τα απαιτούμενα επιχειρησιακά χαρακτηριστικά. Δηλαδή δεν υπάρχει θεσμοθετημένη διαδικασία που να υποχρεώνει τα επιτελεία να συσχετίζουν την παρουσίαση του οπλικού συστήματος με τις ήδη εκφρασμένες και εγκεκριμένες μελέτες επιχειρησιακών απαιτήσεων είτε εισηγμένες απαιτήσεις στο ΕΜΠΑΕ. Ειδικά δε σε αυτήν την περίπτωση η αντικειμενική αξιολόγηση μιας τέτοιας πρότασης εξαρτάται από την καλή θέληση των στελεχών των γραφείων επιχειρησιακών απαιτήσεων. Ακόμη δε περισσότερο αυτοί μπορούν πολύ εύκολα να σχολιάσουν ότι «δεν υπάρχει επιχειρησιακή απαίτηση» ενώ ταυτόχρονα μελετούν αντίστοιχα συστήματα αλλοδαπών εταιρειών. Έτσι λοιπόν η αμυντική βιομηχανία της χώρας είναι πρακτικά ξεκομμένη από την εξυπηρέτηση των αμυντικών αναγκών.

Είναι λοιπόν σαφές ότι αν θέλουμε σαν πολιτεία να αναπτύξουμε την αμυντική μας βιομηχανία πρέπει να θεωρήσουμε αυτήν σαν αναπόσπαστο μέρος της άμυνας της χώρας και θεσμικά να την ενσωματώσουμε στο σύστημα κατάρτισης και υλοποίησης των εξοπλιστικών απαιτήσεων συμπληρώνοντας τα προαναφερθέντα θεσμικά κενά.

Δρ. Αίθων Ναρλής

Advertisements

2 Σχόλια to “Είναι η Αμυντική μας Βιομηχανία Αναπόσπαστο Μέρος της Άμυνας της Ελλάδος;”

  1. peter527 Says:

    Ethona,

    Obviously they must include the Greek defence industry in the planning and procurement of new weapon systems. This is a no brainer.
    They have bankrupt the country and still they do not seem to want to change course on this one!!! I do not understant ???
    Turkey is taking full advantage of its defence industry.
    Greece needs to do the same if it is to counter the Turkish threat.

    Regards,

    Panagiotis

  2. peter527 Says:

    sorry

    I do not understand ???

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s


Αρέσει σε %d bloggers: