Η Οικονομική Κρίση και οι Δυνατότητες Αντίδρασης

Την Τετάρτη 3 Μαρτ. ανακοινώθηκαν τα σκληρά οικονομικά μέτρα. Με μία γρήγορη ματιά ο καθείς καταλαβαίνεται ότι τα μέτρα αυτά πλήττουν του μισθωτούς και τους συνταξιούχους και δεν έχουν κανένα αναπτυξιακό χαρακτήρα. Παράλληλα είμαστε μάρτυρες ενός ξεσαλώματος των ξένων ΜΜΕ κατά της Ελλάδος που αποδίδεται στη διασύνδεσή τους με κερδοσκοπικά συμφέροντα Μεταξύ αυτών των ΜΜΕ συμπεριλαμβάνονται και γερμανικά έντυπα και κανάλια. Οι γερμανικές φαιδρότητες στα ΜΜΕ εντοπίζονται στα εξής σημεία: Το περιοδικό Focus ξεκίνησε το ανθελληνικό του παραλήρημα με την Αφροδίτη της Μήλου. Ακολουθεί η εκπομπή Harald Schmidt Show του καναλιού ARD κατά την οποία η Katrin Bauerfeind γελοιοποιεί και προσβάλλει την Ελλάδα με σεξιστικά, άσεμνα και ρατσιστικά σχόλια και τελειώνουμε με την εφημερίδα Bild να υποστηρίζει ότι η Ελλάδα πρέπει να εκποιήσει εθνικό έδαφος (νησιά μεταξύ των οποίων και η Κέρκυρα) και πολιτιστική κληρονομιά (Ακρόπολις). Και αναρωτιέται ο κάθε σώφρων Έλληνας πολίτης γιατί η κυβέρνηση δεν αντιδρά ακαριαία. Θα παραθέσω παρακάτω ορισμένα μέτρα που κάθε κυβέρνηση που σέβεται τον εαυτό της θα μπορούσε να λάβει.

1. Αν ένα ΜΜΕ δυσφημίσει ή προσβάλλει κάποιο φυσικό ή νομικό πρόσωπο τότε η φυσιολογική αντίδραση του τελευταίου είναι κατάθεση αγωγής αξιώνοντας αποζημιώσεις για ηθική βλάβη και διαφυγόντα κέρδη. Ιδού λοιπόν πεδίον δόξης λαμπρό για το ΥΠΕΞ. Αντί να δέχεται τις εξηγήσεις του γερμανού πρέσβη περί ελευθερίας του τύπου ας καταθέσει μερικές αγωγές κατά των ΜΜΕ που προσβάλλουν και δυσφημούν την Ελλάδα στις οποίες να συμπεριλάβει και αποζημείωση για διαφυγόντα κέρδη και για την πτώση της τουριστικής κίνησης που προβλέπεται να υπάρξει μετά από αυτά τα δημοσιεύματα. Αν δεν θελήσουν να πληρώσουν σε ρευστό κανένα πρόβλημα, ας μας δώσουν μετοχές τους.

2. Μετά από τέτοια επιδρομή σε μισθούς και συντάξεις με το πρόσχημα να καλυφθούν οι υποχρεώσεις του δημοσίου, η κυβέρνηση έχει ένα λόγο παραπάνω να αναζητήσει πρόσθετους πόρους προκειμένου να μην προβεί σε νέες περικοπές, να μειώσει ακόμη περισσότερο το δημόσιο χρέος αλλά και για να ενισχύσει την ανταγωνιστικότητα της οικονομίας, και αυτούς τους πόρους μπορεί να τους αναζητήσει στις πολεμικές αποζημιώσεις.  Αν και το ζήτημα αυτό πρέπει να είναι ούτως ή άλλως το κορυφαίο της Ελληνικής πολιτικής έναντι της Γερμανίας  και δεν θα πρέπει να συσχετίζεται με την οικονομική κρίση και με τα αρνητικά δημοσιεύματα στα ΜΜΕ, εντούτοις η συγκυρία είναι ώριμη για να απαιτήσουμε τις πολεμικές αποζημιώσεις. Άλλωστε εκείνος που βρίσκεται σε οικονομική στενότητα κοιτάζει να μαζέψει χρήματα πρωτίστως από εκείνους που του χρωστάνε. Οι πολεμικές αποζημιώσεις είναι τριών κατηγοριών:

(α) Εκείνες που είναι υπέρ φυσικών προσώπων, των οικογενειών δηλαδή που είχαν νεκρούς και αγνοούμενους κατά την περίοδο της κατοχής. Αυτές έχουν εκδικαστεί και επειδή η Γερμανία δεν τις πληρώνει θα πρέπει να κατασχεθούν γερμανικά περιουσιακά στοιχεία στην Ελλάδα. Μόνο που για να γίνει αυτό χρειάζεται υπογραφή του Υπουργού Δικαιοσύνης. Μέχρι σήμερα κανένας Υπουργός Δικαιοσύνης δεν έχει υπογράψει σχετικά. Ας το τολμήσει λοιπόν ο κ. Καστανίδης!

(β) Οι αποζημιώσεις που αφορούν την καταστροφή της υποδομής της Ελλάδος (γέφυρες, λιμάνια, η Πυρκάλ κλπ.) που υπολογίζεται σε 108 δις. $ και

(γ) Το περιβόητο κατοχικό δάνειο που είναι εντελώς διαφορετικό από εκείνο των αποζημιώσεων και υπόκειται σε ξεχωριστό νομικό πλαίσιο. Αυτό υπολογίζεται με σημερινές τιμές σε 50 δις.$.

Δεν θα αναλύσω εδώ τις λεπτομέρειες αυτού του ζητήματος αφού όποιος ενδιαφέρεται μπορεί να ανατρέξει στο διαδίκτυο όπως λ.χ. στο άρθρο του πρέσβη κ. Ιωάννη Μπουρλογιάννη – Τσαγγαρίδη (www.e-logos.gr/articles.asp?subject_id=33&article=923&lang=GR), στην εφημερίδα το Κυριακάτικο Παρόν της 28 Δεκ. 2008 (http://online-pressblog.blogspot.com/2008/12/blog-post_7523.html) και στη Μαύρη Βίβλο της Κατοχής την οποία μπορεί κανείς να την κατεβάσει από τη διεύθυνση http://athens.indymedia.org/local/webcast/uploads/mavrivivlos.pdf. Το συμπέρασμα είναι ότι η Γερμανία χρωστάει συνολικά περί των 160 δις. $ χωρίς να συμπεριλαμβάνονται σε αυτό το ποσό οι οφειλές της από τον Α’ΠΠ και την περίοδο του μεσοπολέμου αλλά ούτε και οι αρχαιολογικοί θησαυροί που εκλάπησαν κατά τη διάρκεια της κατοχής. Η Ελλάδα λοιπόν πρέπει να απαιτήσει την επιστροφή των οφειλών της Γερμανίας σε είδος κυρίως με το  ελληνικό δημόσιο να παίρνει μετοχές  του γερμανικού κράτους σε επιχειρήσεις. Ενδεικτικά:

(α) Μετοχές της Lufthansa που διαθέτει το γερμανικό κράτος να δοθούν στο Υπ. Μεταφορών , της Lufthansa Technik στην ΕΑΒ και της Lufthansa Systems στο ΥΠΕΘΟ.

(β) Μετοχές της EADS που έχει το γερμανικό κράτος να δοθούν στο ΥΠΑΝ. Αυτό θα σημαίνει ότι το ελληνικό δημόσιο θα συγκαταλέγεται πλέον μεταξύ των μεγάλων μετόχων στις θυγατρικές εταιρείες που είναι οι Airbus, EADS Astrium, Eurocopter, καθώς και στην ArianeSpace μέσω της συμμετοχής της EADS σε αυτήν. Είναι σαφείς οι προοπτικές που ανοίγονται για την ανάπτυξη της Ελλάδος με τις βιομηχανικές επιστροφές στον αεροδιαστημικό τομέα.

(γ) Επενδύσεις με κεφάλαια του γερμανικού κράτους μέρος των οποίων θα πρέπει να κατευθυνθεί στην ενίσχυση της τεχνολογίας και της καινοτομίας.

3. Η Ελλάδα δαπανά 4.6% επί του ΑΕΠ για στρατιωτικές δαπάνες λόγω της Τουρκίας. Με αφορμή λοιπόν την επίσκεψη του κ. Παπανδρέου στο Παρίσι μια στήριξη που θα μπορούσε να ζητήσει ο Πρωθυπουργός από τον κ. Σαρκοζί θα ήταν αυτός να στείλει 20-30 Rafale στην Ελλάδα για να συμμετέχουν στις αναχαιτίσεις μαζί με τα ελληνικά Μ2000. Αυτή θα ήταν ουσιαστική πολιτική στήριξη της Γαλλίας στη χώρα μας. Μια τέτοια κίνηση θα είχε ως αποτέλεσμα τη μείωση των αμυντικών δαπανών χωρίς να συμπεριλάβουμε την επίδραση που θα είχε στην τουρκική σταρατιωτική ηγεσία το γεγονός ότι τα τουρκικά μαχητικά θα πρέπει να έρχονται αντιμέτωπα και με τα μαχητικά μιας μεγάλης δύναμης. Το αντάλλαγμα θα ήταν μια πολύ καλή διεθνής διαφήμιση του Rafale και η εξάσκηση των Γάλλων χειριστών σε σχεδόν πραγματικές συνθήκες εναέριας υπεροχής. Ένα δεύτερο μέτρο οικονομικής υποστήριξης θα ήταν η Γαλλία να αναθέσει τη συντήρηση και αναβάθμιση του στόλου των Μ2000 της Armee de l’ Air στην ΕΑΒ, την ανάθεση υποκατασκευαστικού έργου στην ελληνική αμυντική βιομηχανία (η Thales και η Safran είναι υπό κρατικό έλεγχο) ή ακόμη και παραγγελίες πυρομαχικών από την ΕΑΣ. Είναι ένα πεδίο μιας ευρύτατης οικονομικής, βιομηχανικής και πολιτικής συνεργασίας που και οι δύο χώρες έχουν κάθε συμφέρον να διερευνήσουν.

Αίθων Ναρλής

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s


Αρέσει σε %d bloggers: