Das U-Boat

Θα μπορούσε να ήταν τίτλος μιας ταινίας δραματικής και περιπετειώδους ναυτικής δράσης. Όμως πρόκειται για την κατάληξη ενός δραματικού  πολιτικοοικονομικού θρίλερ περί του υποβρυχίου U-214 «Παπανικολής» που εμπεριέχει σκληρό πολιτικό bras de fer μεταξύ διεφθαρμένων ανώτατων κρατικών λειτουργών και διαπλεκομένων πολιτικών της Ελλάδος με το διεθνές στρατοβιομηχανικό κεφάλαιο .

Πράγματι πριν τα Χριστούγεννα ο Ελληνικός Λαός πληροφορήθηκε με «έκπληξη» ότι το «καμάρι» του στόλου μας, το πιο σύγχρονο στον κόσμο συμβατικό υποβρύχιο το οποίο σχεδιάστηκε επί απαιτήσει του ΠΝ με αυστηρές επιχειρησιακές και τεχνικές προδιαγραφές που έθεσε το ΓΕΝ και με χρήματα του Έλληνα φορολογουμένου, κατέπλευσε τελικά στα Ναυπηγεία Σκαραμαγκά μετά το παρθενικό του ταξίδι από το Κίελο «ξεφλουδισμένο» και χωρίς τον αισθητήρα του αντιναρκικού σόναρ που διαθέτει (δημοσίευμα της 20ης Δεκ. 2010 του ιστότοπου defencenet.gr http://www.defencenet.gr/defence/index.php?option=com_content&task=view&id=16292&Itemid=139). Στη συνέχεια το ΓΕΝ με μια πρωτοφανή ανακοίνωση αποδέχεται μεν το «ξεφλούδισμα», όμως προσπαθεί να μειώσει τη σημασία του καθώς περιορίζει την απώλεια μερικών τετραγωνικών μέτρων των λαμαρινών επικάλυψης μόνο στον πυργίσκο του υποβρυχίου. Ταυτόχρονα δε σε μια προσπάθεια να δικαιολογήσει τα αδικαιολόγητα σημειώνει ότι στον Βισκαϊκό κόλπο επικρατούσαν άνεμοι 8-9 μποφόρ με κύματα που έφθαναν έως και 6 μέτρα επιχειρώντας να μας πείσει ότι τέτοιες αποκολλήσεις είναι φυσιολογικές…

Θα ξεκινήσω με απλά λογικά επιχειρήματα ώστε να είναι κατανοητά στον καθένα:

  1. Τα υποβρύχια είναι τα πιο ανθεκτικά πολεμικά πλοία διότι πρέπει να αντέχουν σε τεράστιες πιέσεις που επικρατούν σε μεγάλα βάθη (250m δοκιμασμένο επιχειρησιακό βάθος που σημαίνει πίεση 26.6kg/cm2 ή διαφορετικά 266 τόνοι βάρους σε λαμαρίνα επιφάνειας 1m2, το δε υπολογιζόμενο βάθος αντοχής είναι 400m – http://en.wikipedia.org/wiki/Type_214_submarine). Πέραν αυτού δε πρέπει να είναι ικανά να επιχειρούν κάτω οπό οποιεσδήποτε καιρικές συνθήκες ενώ η δομή τους πρέπει να αντέχει στις πρόσθετες πέσεις και ωστικά κύματα που προκαλούν εκρήξεις βομβών βυθού ή ναρκών που εκρήγνυνται κοντά σε αυτό.
  2. Το υποβρύχιο αυτό καλείται να επιχειρήσει στη Μεσόγειο και στο Αιγαίο όπου 8-9 μποφόρ είναι ένα σύνηθες φαινόμενο. Και αφού η απάντηση του ΓΕΝ θέλει οι αποκολλήσεις των λαμαρινών επικάλυψης να είναι φυσιολογικό γεγονός θα ήταν ιδιαίτερα χρήσιμο να γνωρίζαμε ως μέτρο σύγκρισης αν τα παλαιότερα υποβρύχια του ΠΝ είχαν ποτέ υποστεί (πότε και υπό ποιες περιστάσεις) ανάλογες ζημιές όταν επιχειρούσαν κάτω από ανάλογες καιρικές συνθήκες (κατάσταση θαλάσσης 6 – Κλυδώνιον), ή ακόμα αν έχει καταγραφεί ποτέ παρόμοια ζημιά σε Γερμανικό U-boat του Β’ΠΠ σ’ οποιαδήποτε περιοχή. Μετά από τα παραπάνω παραμένει εύλογα η απορία κατά πόσο ανθεκτικό, ή ακριβέστερα εύθραυστο είναι το «Παπανικολής» και γενικότερα ο τύπος U-214. 
  3. Υπάρχει και ένα τρίτο ζήτημα. Η συνήθης πλεύση των υποβρυχίων είναι εν καταδύσει. Ακόμη και όταν αναχωρούν για περιπολία στο Αιγαίο καταδύονται μόλις απομακρυνθούν από τον λιμένα και βρεθούν σε περιοχή όπου υπάρχει επαρκές βάθος. Τίθεται λοιπόν το ερώτημα για ποιο λόγο χρειάστηκε να διαπλεύσει τον Βισκαϊκό στην επιφάνεια και δεν καταδύθηκε στα 50m, σε βάθος δηλαδή που δεν θα το επηρέαζε το κύμα, όποιο και να ήταν το ύψος του. Μήπως συνέβη κάτι αναπάντεχο  και χρειάστηκε να αναδυθεί στην επιφάνεια, κάτι που το ΥΠΕΘΑ θέλει να αποκρύψει;
  4. Να υπενθυμίσομε εδώ ότι το πλοίο έγερνε από την αρχή όταν ήταν στην επιφάνεια και είχε κυματισμό κατά 50-600 και δεν επανερχόταν από μόνο του λόγω κακής ευστάθειας. Το πρόβλημα αν και μειώθηκε στη συνέχεια στις 200 δεν εξαλείφθηκε πλήρως. Αυτό από μόνο του μπορεί να μην είναι σημαντικό ακριβώς επειδή τα υποβρύχια επιχειρούν εν καταδύσει, αλλά τι θα συμβεί σε περίπτωση ατυχήματος (π.χ. πυρκαγιάς) ή βλάβης (π.χ. έκλυση αερίων ηλεκτρολύτη); Το υποβρύχιο θα πρέπει να αναδυθεί στην επιφάνεια για να πάρει αέρα και για επισκευές… Ο καθένας μπορεί να φανταστεί τι θα γίνει αν κατά κακή του τύχη επικρατεί ισχυρός κυματισμός και αυτό να είναι καταδικασμένο να γέρνει κατά 200 όπως συμβαίνει στο υποβρύχιο «Παπανικολής»! Και τι χειρότερο μπορεί να συμβεί αν στην επιφάνεια επικρατεί κύμα ύψους 6m και άνεμοι 8-9 μποφόρ;

Θα ήταν εδώ χρήσιμο να εξετάσουμε περιληπτικά το θέμα της κλίσης (διατοιχισμός) του υποβρυχίου. Όλα τα πλοία παίρνουν κλίση λόγω του ανέμου και των κυμάτων. Τα υποβρύχια διατοιχίζονται λιγότερο από τα πλοία επιφανείας επειδή εκτίθενται λιγότερο στα στοιχεία της φύσης λόγο μικρότερης σιλουέτας. Όλα τα πλοία αφού γείρουν επανέρχονται στη συνέχεια λόγω ευστάθειας, αυτή η ροπή επαναφοράς είναι μικρότερη στα υποβρύχια τα οποία επανέρχονται βραδύτερα. Εντούτοις αυτό το μειονέκτημα αντισταθμίζεται από την μικρότερη έκθεση του υποβρυχίου στα στοιχεία της φύσης όπως προείπαμε. Καθώς τα υποβρύχια επιχειρούν κατά κύριο λόγο εν καταδύσει και επειδή αναδύονται μόνο όταν πλησιάζουν σε λιμάνι ή κοντά σε ακτές, το θέμα του διατοιχισμού μπορεί αρχικά να φαίνεται ως επιχειρησιακά μη σημαντικό, εν τούτοις δεν μπορεί να αγνοηθεί εντελώς διότι το υποβρύχιο μπορεί να χρειαστεί να αναδυθεί για λόγους εκτάκτου ανάγκης. Η βιβλιογραφία αναφέρει ότι κλίση έως 500 είναι αποδεκτή για ένα υποβρύχιο μόνο υπό πολύ ακραίες συνθήκες υπό την έννοια ότι συστήματα και μηχανές του υποβρυχίου που είναι στερεωμένα εντός αυτού συνεχίζουν να λειτουργούν σ’ αυτήν τη γωνία κλίσης και επίσης δεν θα κυλήσουν από τη θέση τους (R. Burcher & L. Rydill, “Concepts in Submarine Design”, Cambridge Ocean Technology Series). Αυτή όμως η τιμή κλίσης δεν πρέπει σε καμία περίπτωση να θεωρηθεί σαν τεχνικό χαρακτηριστικό για τη σχεδίαση του υποβρυχίου.

Η νεότερη γενιά των υποβρυχίων U-209 (όμοια με αυτά που υπηρετούν στο στόλο μας) είναι τα U-212 που υπηρετούν στο Ιταλικό και το Γερμανικό ναυτικό, αποτέλεσμα κοινοπραξίας μεταξύ της HDW και της Fincantieri. Το ΓΕΝ επιθυμούσε υποβρύχιο με δυνατότητα αναερόβιας πρόωσης AIP και από την στιγμή που μεταξύ των διαθεσίμων τότε δύο σχεδιάσεων υποβρυχίων με αναερόβια πρόωση (τύπος U-212 Γερμανικής σχεδίασης και τύπος SCORPENE Γαλλικής σχεδίασης) επελέγη η Γερμανική, η πιο λογική και οικονομοτεχνικά ασφαλής προσέγγιση θα ήταν η παραγγελία του τύπου U-212, η οποία πέραν των άλλων ωφελημάτων θα διασφάλιζε και την διαφάνεια των οικονομικών μεγεθών τα οποία θα ήσαν ευθέως συγκρίσιμα.. 

Από το σημείο αυτό και μετά υπάρχουν προς διερεύνηση δύο δυνατές εκδοχές:

  • Είτε το ΓΕΝ ήθελε διαφορετικές (δικές του) προδιαγραφές και επομένως όταν ζητήθηκε η προσφορά επειδή το νέο αυτό υποβρύχιο δεν ήταν καν στη φάση εννοιολογικής σχεδίασης, η Γερμανική πλευρά προχώρησε σε μια γρήγορη λύση, να προσαρμόσει την σχεδίαση του υποβρύχιου U-212 ώστε να ανταποκριθεί στις Ελληνικές προδιαγραφές, χωρίς να τηρήσει τους απαραίτητους κανόνες και διαδικασίες που είναι αναγκαίες για την ανάπτυξη της σχεδίασης σε τέτοια απαιτητικά προγράμματα (δοκιμές πρωτοτύπου κλπ).
  • Είτε η πρόταση για τον τύπο 214 προήλθε από την Γερμανική πλευρά (οπωσδήποτε βασισμένη σε βιαστικές αναγωγές και υπολογιστικές προσεγγίσεις επί των στοιχείων σχεδίασης του τύπου 212) προκειμένου να αποτραπεί η ύπαρξη συγκρίσιμων οικονομικών μεγεθών (διευκολύνοντας με τον τρόπο αυτόν όλους όσους ευνοούσε η έλλειψη διαφάνειας) και η οποία βρήκε ισχυρούς υποστηρικτές στο ΥΠΕΘΑ.

Έτσι παραγγέλθηκε το έτος 2000 το δικό μας υποβρύχιο U-214 το οποίο τυπικά και ουσιαστικά είναι ένα υποβρύχιο διαφορετικής σχεδίασης από το U-212 που δεν ήταν ούτε κατασκευασμένο ούτε ενταγμένο στο ναυπηγικό πρόγραμμα, σε κανένα πολεμικό ναυτικό.

Ήταν επόμενο ασφαλώς οι νέες διαστάσεις, τα νέα υλικά και το πρόσθετο βάρος να αλλάξουν τη υδροστατική συμπεριφορά και τα χαρακτηριστικά ευστάθειας και αντοχής του νέου υποβρυχίου. Πέραν αυτού και οι κυψέλες καυσίμου της Siemens και λοιπά συστήματα ήταν καινοτόμα. Όλα αυτά καταλήγουν στο συμπέρασμα ότι το πρώτο υποβρύχιο το «Παπανικολής» ήταν το πρωτότυπο που έπρεπε να κατασκευαστεί προκειμένου να δοκιμαστούν το πλοίο στο σύνολό του καθώς και όλες οι επιμέρους καινοτομίες που εμπεριείχε. Άλλωστε τα πολλά προβλήματα που προέκυψαν στο υποβρύχιο Παπανικολής είναι αποτέλεσμα της νέας σχεδίασης, και το Παπανικολής κατασκευάστηκε ακριβώς ως πρωτότυπο για να επιλυθούν όλες οι ατέλειες και να εφαρμοστούν οι σχετικές λύσεις στις εκδόσεις παραγωγής (τα επόμενα τρία υποβρύχια + αυτά που παρήγγειλαν στη συνέχεια η Κορέα, η Πορτογαλία, το Πακιστάν, η Τουρκία, και πρόσφατα τα 2 επί πλέον η Ελλάδα).

Πέραν λοιπόν του προβλήματος της κλίσης, είχαν προκύψει και άλλα προβλήματα όπως με το σύστημα αναερόβιας πρόωσης, με το περισκόπιο, με τις έλικες κλπ… Επίσης το βάθος κατάδυσης έχει δοκιμαστεί μόνο μέχρι 250m σε σύγκριση με το βάθος του U-209 και του U-212 που είναι 500m και άνω των 700m αντίστοιχα (http://www.military-today.com/navy/u_209_class.htm και http://en.wikipedia.org/wiki/Type_212_submarine). Εντούτοις διατηρώ τις επιφυλάξεις μου στο γεγονός αν έχουν πράγματι ολοκληρωθεί οι δοκιμές κατάδυσης του υποβρυχίου «Παπανικολής» και έχει καταγραφεί το τελικό δοκιμασμένο του βάθος και αν αυτό ανταποκρίνεται στις προδιαγραφές που είχε θέσει το ΓΕΝ. Υπό την έννοια αυτή το «ξεφλούδισμα» και η απώλεια του αισθητήρα του sonar μπορούν να γίνουν αποδεκτά μόνο ως πρόσθετα σχεδιαστικά και κατασκευαστικά προβλήματα που εμφανίστηκαν στο πρωτότυπο των οποίων η λύση  πρέπει να ενσωματωθεί στα υποβρύχια παραγωγής.

Το βασικό όμως ζήτημα, το οποίο είναι εξόχως πολιτικό και ηθικό παραμένει· ότι δηλαδή η Ελλάδα παρήγγειλε τη σχεδίαση ενός νέου υποβρυχίου, πλήρωσε τη σχεδίαση αυτή με τα χρήματα του Έλληνα φορολογούμενου και δημιούργησε με αυτά τα χρήματα ένα εμπορεύσιμο προϊόν υψηλής τεχνολογίας και μεγάλης πολιτικής και οικονομικής αξίας προς όφελος ξένης δύναμης και ξένου κεφαλαίου. Η φυσιολογική λοιπόν εξέλιξη θα ήταν η Ελλάδα να ζητήσει δικαιώματα επί της εμπορικής επιτυχίας του υποβρυχίου, δικαιώματα βιομηχανικής ιδιοκτησίας, που εκφράζονται με ανάληψη κατασκευαστικού έργου στα Ελληνικά ναυπηγεία, δηλαδή να συνάψει σύμβαση κοινοπραξίας.

Αυτό λοιπόν το αυτονόητο που θα συμβούλευε ο κάθε δικηγόρος της σειράς στον πελάτη του, οι νομικοί σύμβουλοι της κυβέρνησης που προέβη στην παραγγελία φαίνεται το παράβλεψαν ενώ τόσοι άλλοι ανώτατοι κρατικοί λειτουργοί, αλλά και οι συναρμόδιοι υπουργοί, μέλη της κυβερνητικής επιτροπής και ο πανεπιστημιακός καθηγητής τότε Πρωθυπουργός της χώρας δεν το πρόσεξαν! Δεν διεκδίκησαν τίποτα προς όφελος της Ελλάδος παρά έσπευσαν να ξεπετάξουν τα Ναυπηγεία Σκαραμαγκά και να τα δωρίσουν στους Γερμανούς έναντι του συμβολικού ποσού των 10εκ.€ περίπου! Εκτός πια αν κάποιοι από τους προαναφερθέντες πράγματι εισηγήθηκαν τη λύση της κοινοπραξίας και εντέχνως και σκοπίμως αγνοήθηκαν…

Σε αντίθεση με τα παραπάνω η Γερμανική πλευρά αντιμετωπίζοντας τους Έλληνες σαν ιθαγενείς και για να έχει καλυμμένα τα νώτα της ενσωμάτωσε στη σύμβαση ρήτρα σύμφωνα με την οποία αν εντός 6 ετών (δηλαδή πρακτικά νωρίτερα από την προβλεπόμενη ημερομηνία παράδοσης του υποβρυχίου  «Παπανικολής») υπήρχαν πρόσθετες παραγγελίες άνω των 10 υποβρυχίων τότε θα κατέβαλλαν στην Ελλάδα δικαιώματα μόνο 1.533.900€ ανά υποβρύχιο από το 11ο και μετά! Κάτι που άλλωστε εκ των πραγμάτων ήταν αδύνατον να γίνει διότι πρώτον κανένα τρίτο κράτος δεν θα αγόραζε παρόμοιο υποβρύχιο προτού το Παπανικολής ενταχθεί στο ΠΝ και δεύτερον διότι τα υποβρύχια δεν είναι ηλεκτρονικοί υπολογιστές ή κινητά τηλέφωνα για να παραγγέλνονται κατά δεκάδες, εκατοντάδες ή χιλιάδες. Και αυτήν τη ρήτρα οι δικοί μας την έκαναν αποδεκτή!

Δυστυχώς και παρά ταύτα, στο Άρθρο 5 Παρ.8 της σύμβασης 012Β/00 που κυρώθηκε με τον Ν.3885/2010 από το Ελληνικό Κοινοβούλιο, προβλέπεται η καταβολή στον αγοραστή (Ελληνικό Δημόσιο) από τον κύριο υποκατασκευαστή TKMS-HDW με μέριμνα του αναδόχου (Ναυπηγείο-ADM) του ποσού των 1.533.900 € για δικαιώματα (royalties) από το ενδέκατο ακριβώς ίδιο (identical) υποβρύχιο τύπου 214 και μετά που θα παραγγελθεί εντός περιόδου 6 ετών από την ημερομηνία ενεργοποίησης της σύμβασης.

Για τους στοιχειωδώς γνωρίζοντες, η ενεργοποίηση αυτής της «παραχώρησης» είναι μαθηματικά βέβαιο ότι δεν πρόκειται να συμβεί ποτέ, αφού η κατασκευή πολεμικών πλοίων γενικότερα δεν έχει καμία σχέση με το τι συμβαίνει σε άλλες κατηγορίες αμυντικών συστημάτων όπως αεροσκάφη, άρματα, πυροβόλα κλπ. όπου η κατασκευή μεγάλων αριθμών ακριβώς ίδιων συστημάτων αποτελεί σχεδόν τον κανόνα. Αντίθετα για τα πολεμικά πλοία, ακόμα και του ίδιου τύπου, αποτελεί κοινό τόπο ότι συνήθως ανά τετράδα ή και ενωρίτερα επέρχονται διαφοροποιήσεις (batches) που δεν εμπίπτουν στον ορισμό του «ακριβώς ίδιου (identical)» και επομένως εύλογα προκύπτει το ερώτημα κατά πόσον έγινε από τους κ.κ. βουλευτές αντιληπτό ότι η διατύπωση της παραγράφου αυτής πλην των άλλων συνιστούσε και  γελοιοποίηση του Ελληνικού Κοινοβουλίου.

Ένα άλλο πρόβλημα που διαφεύγει της προσοχής είναι ότι επειδή ακριβώς δεν ακολουθήθηκε η λύση της κοινοπραξίας, το υποβρύχιο θεωρήθηκε οπλικό σύστημα εξαγωγής με αποτέλεσμα να μην ενσωματωθούν απόρρητες τεχνολογίες οι οποίες όμως πιθανόν να υπήρχαν στο U-212. Αυτό έχει τις εξής προεκτάσεις: (α) Αν η Γερμανία αποφασίσει να εντάξει το υποβρύχιο στο ναυτικό της μπορεί να ενσωματώσει όποια σύγχρονη απόρρητη τεχνολογία θέλει χωρίς να είναι υποχρεωμένη να τη μοιραστεί με την Ελλάδα, (β) η Τουρκία που έχει παραγγείλει το υποβρύχιο έχει ήδη αποφασίσει να ενσωματώσει σε αυτό τεχνολογίες χωρίς να χρειάζεται να ζητεί πιστοποίηση από τη χώρα μας η οποία πλήρωσε τη σχεδίαση, κάτι που σημαίνει ότι η χώρα μας δεν γνωρίζει τι βάζει η Τουρκία στα δικά της U-214 και πιθανόν να της προκύψει ένας υποβρύχιος αντίπαλος επιχειρησιακά και τεχνικά ανώτερος στο Αιγαίο, (γ) αν είχε ακολουθηθεί η λύση της κοινοπραξίας τότε θα έπρεπε να υπάρξει Ελληνική ρήτρα που να υποχρέωνε τις δύο πλευρές να μοιράζονται τις τεχνολογίες που ενσωματώνονται στο υποβρύχιο και να ελέγχουν γενικότερα τις άδειες εξαγωγής προς τρίτες χώρες. Αυτή η τελευταία είναι μια συνήθης πρακτική.

Όσον αφορά στο πρωτότυπο, αυτό σε κάθε περίπτωση δεν μπορεί να είναι επιχειρησιακό, και υπό την έννοια αυτή δε δύναται να πωληθεί. Ο λόγος είναι ότι η αλληλουχία δοκιμών και μετατροπών κάνουν το πρωτότυπο να είναι εκ των πραγμάτων μη επιχειρησιακό. Δεν ακούστηκε άλλωστε ποτέ, καμιά κατασκευάστρια εταιρεία να έχει πουλήσει το πρωτότυπο. Γεννάται λοιπόν το δεύτερο βασικό ερώτημα με ποιο σκοπό το υποβρύχιο Παπανικολής, ενώ ήταν πρωτότυπο σχεδίασης και δοκιμών, έπρεπε να γίνει σώνει και καλά αποδεκτό σαν επιχειρησιακό όπλο;

Είναι γνωστό βεβαίως ότι το τίμημα της αρχικής παραγγελίας (1 πρωτότυπο + 3 υποβρύχια παραγωγής) ύψους 1.7δις. € εξοφλήθηκε κατά 80% προτού γίνει καμία παραλαβή, δηλαδή καταβλήθηκαν προκαταβολικά 1.4 δις €. (http://news247.gr/ellada/amyna/pws_to_papanikolhs_ftanei_sthn_ellada.610526.html)!  Άραγε αυτοί που προέβησαν σ’ αυτήν την απόφαση εξόφλησης αν αγόραζαν κανένα πανάκριβο αυτοκίνητο θα πλήρωναν προκαταβολικά το 80% της αξίας του; Τέτοιες ανοησίες ούτε τα παιδιά δεν τις κάνουν, εκτός και αν αυτή δεν ήταν ανοησία αλλά σκόπιμη και προσυνεννοημένη ενέργεια… Πολύ φυσικά απεμπόλησαν έναντι των Γερμανών κάθε διαπραγματευτική ικανότητα της χώρας με αποτέλεσμα η Γερμανική πλευρά να αξιώνει εκβιαστικά την συνολική εξόφληση του ποσού χωρίς να αισθάνεται υποχρεωμένη να προβεί στις αιτούμενες από την Ελλάδα βελτιώσεις. Έχοντας λοιπόν αυτά υπόψη το γεγονός ότι η κυβέρνηση της ΝΔ δεν αποδεχόταν το υποβρύχιο ήταν προς τη σωστή κατεύθυνση καθώς με την άρνηση αυτή προσπαθούσε να αναβαθμίσει τη διαπραγματευτική θέση της χώρας βασιζόμενη στο γεγονός ότι οι νέες παραγγελίες από τρίτες χώρες θα τελμάτωναν λόγω της Ελληνικής άρνησης. Πέραν αυτού όμως η μη παραλαβή του υποβρυχίου από το ΥΠΕΘΑ επί κυβερνήσεως της ΝΔ με το πρόσχημα ότι οι πολλές μετατροπές το έχουν υποβαθμίσει επιχειρησιακά αποδεικνύεται ορθή υπό την έννοια ότι το πρωτότυπο δεν είναι δυνατόν να πωληθεί για τους λόγους που εξηγήσαμε παραπάνω, σε αντίθεση με την απόφαση του ΠΑΣΟΚ να το παραλάβει η οποία αποδεικνύεται εξόχως επιζήμια για τη χώρα εκ του αποτελέσματος. Γιατί λοιπόν η σημερινή κυβέρνηση αποφάσισε να το παραλάβει ενδεχομένως προτού ολοκληρωθούν οι δοκιμές; Μήπως εκβιάστηκε; Δεν πρέπει αυτά να τα ξέρει ο Ελληνικός λαός;

Τέλος παραμένει το ερώτημα για ποιο λόγο προέβημεν τον περασμένο Σεπτέμβριο σε πρόσθετη παραγγελία 2 ακόμη υποβρυχίων με τίμημα υψηλότερο από αυτό που αγόρασαν οι Τούρκοι! Πιο συγκεκριμένα, η προκαταρτική συμφωνία που έγινε τον περασμένο Μάρτιο (συμπτωματικά εκείνη την εποχή ο Πρωθυπουργός μας προσπαθούσε να μας φορέσει το ΔΝΤ, τυχαίο;) μεταξύ της Κυβέρνησης, της TKMS και της ADM περιλαμβάνει και την παραγγελία άλλων δύο Υποβρυχίων U-214 τα οποία ανεξάρτητα από την επίλυση των τεχνικών/ναυπηγικών προβλημάτων  θα παραγγελθούν στην εξωφρενική τιμή που ξεπερνάει τα 500 εκ € έκαστο, τη στιγμή που η παραγγελία της Τουρκίας για τα ίδια  πλοία  είναι με της τάξης των  350 εκ € ανά υποβρύχιο (των οποίων την ανάπτυξη έχει ήδη πληρώσει η Ελλάδα καθώς προείπαμε).

Με άλλα λόγια τον περασμένο Σεπτέμβριο η Βουλή επιβράβευσε και επικύρωσε την υπερκοστολόγηση που έγινε στην αρχική σύμβαση, τη στιγμή που ήδη το ΣΔΟΕ ερευνά τις υπεράκτιες και υπόγειες διαδρομές του προϊόντος της και πλέον εύλογα τίθεται το ερώτημα σε ποιόν ή ποιους προορίζεται να καταλήξει το προϊόν αυτής της υπερκοστολόγησης, γιατί δεν είναι δυνατόν να φανταστεί κανείς ότι ο Ελληνικός λαός που οδηγείται βάναυσα κάτω από τα όρια της φτώχιας θέλει να ανακηρυχθεί μεγάλος ευεργέτης των Γερμανικών κατασκευαστικών εταιρειών και σωτήρας της Γερμανικής οικονομίας γενικότερα. Το ενδεχόμενο δε επιχείρημα ότι η προκαταρτική συμφωνία  έγινε για το ποσό αυτό και έτσι έχει καταγραφεί, πριν δημοσιοποιηθούν οι αποκαλύψεις για το μαύρο χρήμα της Σύμβασης των Υποβρυχίων, δεν μπορεί να αποτελέσει δικαιολογία, την στιγμή που η αντισυμβαλλόμενη πλευρά συμπεριφέρθηκε με τρόπο που δεν συμβαδίζει με την στοιχειώδη δεοντολογία επιχειρηματικής ηθικής, διαπραγματευόμενος πάνω σε μια τιμή οπλικού συστήματος που εκ των προτέρων γνώριζε ότι είχε διαμορφωθεί έτσι, ώστε να αποκομίσει καταχρηστικά και άνομα οφέλη. Υπό το πρίσμα αυτό η ΝΔ καλώς έπραξε και αρνήθηκε να ψηφίσει την αγορά των δύο επί πλέον υποβρυχίων υπερασπιζόμενη τους θεσμούς, την έννομη τάξη και το δημόσιο συμφέρον.

Καταλήγοντας λοιπόν και όσον αφορά το πρωτότυπο υποβρύχιο U-214 «Παπανικολής» θα πρέπει να εξεταστούν πρώτον αν ολοκληρώθηκαν οι δοκιμές αντοχής, δηλαδή κατά πόσο οι λαμαρίνες επικάλυψης και ο αισθητήρας του sonar αντέχουν σε ακραίες καιρικές συνθήκες, και οι δοκιμές καταγραφής επιχειρησιακού βάθους. Σχετικά πρέπει να ετοιμαστούν φάκελοι σχεδιαστικής και κατασκευαστικής τροποποίησης για τα επόμενα υποβρύχια τα οποία πρόκειται να ενταχθούν στο ΠΝ προκειμένου να ενισχυθούν για να μην ξεφλουδίσουν ή ξελαμαρινιάσουν  και αυτά ή χάσουν το sonar τους αυτήν τη φορά στο Αιγαίο, εκτός και αν πρόκειται για νέα και απόρρητη ναυπηγική τεχνολογία των απορριπτόμενων λαμαρίνων και sonar την οποία αγνοώ. Μια και το Παπανικολής είναι πλέον κτήμα του ΓΕΝ, τα Ναυπηγεία Σκαραμαγκά πρέπει τις τροποποιήσεις αυτές να τις καταθέσουν σαν βιομηχανική ιδιοκτησία για να τις προστατεύσουν από πιθανό σφετερισμό είτε από τα Γερμανικά ναυπηγία είτε από ναυπηγεία τρίτης χώρας.

Όσον αφορά τα πολιτικά συμπεράσματα που προκύπτουν ειδικά από αυτό το δράμα και από την εμπλοκή στις προμήθειες τεχνολογικού εξοπλισμού Γερμανικών κατασκευαστικών οίκων γενικότερα είναι ότι από τον Μάρτιο και μετά η κοινή γνώμη έμαθε ότι πολλές Γερμανικές εταιρείες, βιομηχανικοί κολοσσοί της Γερμανίας, λάδωσαν κυβερνητικά στελέχη και ανώτατους κρατικούς λειτουργούς στην Ελλάδα.

Μετά τα παραπάνω πρέπει σοβαρά να δούμε τι θα κάνουμε με την αμυντική μας βιομηχανία. Είμαστε χώρα που θέλει να λέγεται παγκόσμια ναυτική δύναμη και ούτε το μικρότερο πολεμικό πλοίο δεν κατασκευάζουμε που να είναι δικής μας σχεδίασης, ούτε μια πυραυλάκατο δεν έχουμε που να είναι δικιά μας. Αυτό που κάνουν όλες οι ναυτικές χώρες εδώ και χιλιετίες, και οι αρχαίοι ημών πρόγονοι ασφαλώς, εμείς δεν το κάνουμε. Πρέπει λοιπόν να στήσουμε μια πολιτική και ένα πλαίσιο σχεδίασης και ναυπήγησης πολεμικών πλοίων, καθώς και παρελκομένων συστημάτων όπως συστήματα πληροφοριών μάχης, ηλεκτρονικού πολέμου κλπ… Μια δικιά μας ναυπηγική, αεροδιαστημική και αμυντική βιομηχανία είτε είναι κρατική, είτε ιδιοκτησίας Ελληνικών συμφερόντων, είναι αυτή που θα διασφαλίσει τη χώρα από διαφθορά και από έξωθεν εκβιασμούς. Είναι αυτή που θα εξασφαλίσει εργασία σε Έλληνες επιστήμονες και τεχνικούς, είναι αυτή που θα οδηγήσει στη δημιουργία νέων επιχειρήσεων που θα την υποστηρίξουν, μπορεί να είναι η θερμοκοιτίδα για μία εκρηκτική βιομηχανική ανάπτυξη και σίγουρα θα αποτελέσει έναν ισχυρό πυλώνα εξαγωγικού προσανατολισμού.

Για όλα αυτά τα προβλήματα ασφαλώς και δεν φταίνε οι «κοπρίτες» Έλληνες πολίτες που δεν θέλουν να πληρώσουν. Επομένως δεν έχω καμία ελπίδα ότι οι παστρικοί της κυβέρνησης, οι οποίοι πασχίζουν για να αποδείξουν σε όλο τον κόσμο πόσο πρόθυμη είναι η Ελλάδα να κάνει θυσίες για να ευημερήσει το διεθνές κεφάλαιο, θα ακολουθήσουν ποτέ μια τολμηρή αναπτυξιακή πολιτική που θα διασφαλίζει αποκλειστικά τα εθνικά συμφέροντα.

Αίθων Ναρλής

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s


Αρέσει σε %d bloggers: