Archive for the ‘ΕΑΣ’ Category

ΕΛΛΗΝΙΚΑ ΑΜΥΝΤΙΚΑ ΣΥΣΤΗΜΑΤΑ (ΕΑΣ), ΠΥΡΚΑΛ + ΕΒΟ / ΑΞΙΟΠΟΙΗΣΗ ΤΟΥΣ ΠΡΟΣ ΌΦΕΛΟΣ ΤΗΣ ΧΩΡΑΣ

25/04/2012

Δρ. Αίθων – Οδυσσεύς Ναρλής

Μία πιθανή εξυγίανση και ανασυγκρότηση των ΕΑΣ (ή των εταιρειών που τα συγκροτούν) προϋποθέτει την ενδελεχή εξέταση των στρατηγικών στόχων των δύο εταιρειών που συγκροτούν την «νέα Εταιρία». Οι στόχοι αυτοί πρέπει να μελετηθούν υπό το πρίσμα τριών ουσιαστικών παραμέτρων:

  1. Την κάλυψη των πάγιων αναγκών των ΕΕΔ σε πυρομαχικά (ΕΣ, ΠΝ, ΠΑ) και οπλικά συστήματα
  2. Τις προοπτικές του εξαγωγικού προσανατολισμού της νέας Εταιρίας και τις δυνατότητες διείσδυσής της στη διεθνή αγορά.
  3. Σε συνδυασμό με τα δύο παραπάνω τη δυνατότητα της νέας Εταιρίας να καταστεί ατμομηχανή βιομηχανικής και οικονομικής ανάπτυξης,
  • τις προοπτικές της ΠΥΡΚΑΛ να παράγει πυρομαχικά και των τριών κλάδων των ΕΕΔ τα οποία σήμερα δεν παράγονται εγχώρια (όπως τα πυρομαχικά 120χιλ των αρμάτων μάχης) και που οι ανάγκες της χώρας καλύπτονται με εισαγωγές…
  • την δυνατότητα της νέας Εταιρίας να αναπτύξει ιδία καινοτόμα οπλικά συστήματα, πυρομαχικά και συναφείς καινοτόμες τεχνολογίες για κάλυψη των μελλοντικών αναγκών των ΕΕΔ και
  • την δυνατότητα της νέας Εταιρίας να συνεργαστεί δημιουργικά και αποτελεσματικά με την ΕΑΒ, την ΕΛΒΟ και τα ναυπηγεία για την ανάπτυξη κα παραγωγή ολοκληρωμένων συστημάτων όπως ο πύραυλος IRIS-T.

Στα παραπάνω πλαίσια η αξιοποίηση των παραπάνω εταιρειών σε διεθνή σχήματα είναι εξαιρετικά σημαντική δεδομένου ότι:

(α) οι απαιτήσεις των ΕΕΔ είναι από μόνες τους ικανές να συντηρήσουν τις βασικές γραμμές παραγωγής των εταιρειών αυτών,

(β) οι εταιρείες αυτές πρέπει να εκσυγχρονιστούν τεχνολογικά, να ξαναρχίσουν να παράγουν και επί πλέον

(γ) να αποκτήσουν εξαγωγικούς ορίζοντες

Δηλαδή με τη σημερινή ορολογία από το να παράγουν ελλείμματα πρέπει να μεταστραφούν και να παράγουν έσοδα για το κράτος και να δημιουργήσουν συνθήκες εισροής συναλλάγματος και αύξησης της ρευστότητας στην Ελληνική οικονομία γενικότερα.

Επειδή στις μέρες μας γίνεται πολύ κουβέντα για την ιδιωτικοποίηση των ΕΑΣ πρέπει να έχουμε υπόψη μας δύο βασικά στοιχεία:

  1. Μία ιδιωτικοποίηση όπως την ερμηνεύει σήμερα το ΠΑΣΟΚ και οι εμπνευστές του μνημονίου θα απαλλάξει τον κρατικό προϋπολογισμό από σημαντικά ελλείμματα και θα επιφέρει κάποια πρόσκαιρα έσοδα που θα εξανεμιστούν στην αποπληρωμή του δανείου. Ταυτόχρονα ο ξένος επενδυτής, που θα πάρει τα ΕΑΣ, θα απαιτήσει να είναι ο κυρίαρχος προμηθευτής των ΕΕΔ. Με αυτήν όμως τη λογική κινδυνεύουμε πολύ σοβαρά να δημιουργήσουμε μια παρόμοια περίπτωση περίπτωση με εκείνη των ENAE όπου ο επενδυτής θα χρησιμοποιεί την εταιρεία για να πλουτίζει, ενίοτε εκβιάζοντας την Κυβέρνηση…
  2. Με τις σημερινές συνθήκες η συνολική «ιδιωτικοποίηση» των ΕΑΣ είναι αδύνατη αφού και οι δύο εταιρείες που εξέφρασαν ενδιαφέρον, η Αμερικανική ΑΤΚ και η Israel Defense Industries, ενδιαφέρονται μόνο για την ΠΥΡΚΑΛ.

Από την άλλη όμως η τακτική της ιδιωτικοποίησης των λειτουργιών και όχι της υποδομής στρατηγικών άσσετς προσφέρει σημαντικά πλεονεκτήματα. Σε αυτό το σημείο εκείνο που πρέπει να γίνει ιδιαίτερα κατανοητό είναι ότι δεν ιδιωτικοποιείται μια αμυντική βιομηχανία με τον ίδιο τρόπο που θα γινόταν π.χ. για μία εταιρεία λιπασμάτων. Υπό την έννοια αυτή η πολιτεία θα πρέπει να εξετάσει τις προσφορές των υποψηφίων επενδυτών και να τις βαθμολογήσει σύμφωνα με μια σειρά σύνθετων κριτηρίων, μεταξύ των οποίων συγκαταλέγονται:

  1. Το επενδυτικό, επιχειρηματικό και εμπορικό σχέδιο
  2. Η φύση της παραγωγικής δραστηριότητας που ο στρατηγικός επενδυτής θα μεταφέρει στην υπό απόκτηση εταιρεία
  3. Η τιμολογιακή πολιτική που θα ακολουθήσει ο στρατηγικός επενδυτής ώστε οι ΕΕΔ να προμηθεύονται πυρομαχικά και εξοπλισμό στην χαμηλότερη τιμή που διατίθενται αυτά διεθνώς και πάντως όχι ακριβότερα από την τιμή που τα προμηθεύεται ο στρατός του κράτους καταγωγής της μητρικής εταιρείας. Για να καταδείξουμε τη σημασία αυτού του κριτηρίου, να υπενθυμίσουμε εδώ δύο παλαιότερες περιπτώσεις που χαρακτηρίστηκαν ως «σκάνδαλα» του ΠΑΣΟΚ: (α) την τιμή με την οποία η ΠΑ προμηθεύτηκε τα M2000 στις αρχές της δεκαετίας του 1990 και (β) την τιμή των υποβρυχίων 214 των οποίων τη σχεδίαση και τις δοκιμές ενώ τις χρηματοδότησε ο Έλληνας φορολογούμενος, ωστόσο η χώρα μας τα προμηθεύτηκε πολύ ακριβότερα απ’ ότι άλλες χώρες που το παρήγγειλαν στη αργότερα.
  4. Αν μέρος του κύκλου εργασιών θα επενδύεται για έρευνα και ανάπτυξη νέων πυρομαχικών και οπλικών συστημάτων και σε τι ποσοστό. Ποιος θα έχει την βιομηχανική ιδιοκτησία και την επικαρπία των καινοτομιών και των νέων σχεδίων (η ΕΒΟ και η ΠΥΡΚΑΛ ή η υποψήφια μητρική εταιρεία). Τι θα γίνει με τα πυρομαχικά, τα οπλικά συστήματα και τις τεχνολογίες που έχουν αναπτύξει κατά το παρελθόν ΕΒΟ και ΠΥΡΚΑΛ; Σε ποιον θα ανήκει η βιομηχανική τους ιδιοκτησία;
  5. Τι μέρος της παγκόσμιας αγοράς ανοίγεται στην ΠΥΡΚΑΛ ή / και στην ΕΒΟ
  6. Ποιες θα είναι οι συνεργασίες των εταιρειών με την ΕΑΒ, την ΕΛΒΟ και τα ναυπηγεία για ανάπτυξη και παραγωγή ολοκληρωμένων ή ευφυών συστημάτων;
  7. Ποιοι είναι οι πολιτικοί κίνδυνοι για τις εισαγόμενες τεχνολογίες ως προς τις άδειες τελικού χρήστη τόσο για την χώρα μας όσο και για τους πελάτες εξωτερικού;
  8. Και ιδιαίτερα όσον αφορά στα ΕΑΣ, τι θα γίνει με το ερευνητικό κέντρο Laserayn στην Αρμενία που αναπτύσσει τεχνολογίες laser και οπτοηλεκτρονικών;

Υπό το πρίσμα αυτό ο στρατηγικός επενδυτής που θα αποκτήσει τις λειτουργίες της ΕΒΟ και της ΠΥΡΚΑΛ θα πρέπει να είναι εκείνος που με τον πιο πειστικό τρόπο θα ανταποκριθεί στο μέγιστο σε όλα τα παραπάνω κριτήρια και θα έχει λάβει την μεγαλύτερη βαθμολογία και με αυτόν τον τρόπο θα εναρμονίζεται περισσότερο με τα εθνικά συμφέροντα και την εθνική στρατηγική.